آقای نوستالژی - آقای اشمیت

آقای اشمیت

جمعه 6 بهمن 1396



ساعت از چهار صبح گذشته بود و حس میکردم شاید وقتش رسیده که بخوابم . تمام شب رو به رویاها و افکار سالهای دور فکر کرده بودم. به اینکه آیا کسی هم در این دنیا وجود داره که بعدها به افکار، جهان بینی و ساده لوحی های پیش از بیست و پنج یا به خصوص پیش از بیست سالگی خودش نخندیده باشه؟... یا نه! این اتفاق برای من خیلی پررنگ تر بوده و هست...

***

وقتی به هوش اومدم آقای اشمیت بالای تختم ایستاده بود. مردی نسبتا چاق با موهایی که رنگی مابین سفیدی و بوری داشت! و بعدها متوجه شدم آلمانی هست. بعد از ترخیص و در طول راه کل ماجرا رو برام تعریف کرد. این که هفت سال در کما به سر میبردم! و درست به موقع به هوش اومدم چون انتظار تمام شده و میبایست برای انجام مهمترین ماموریت تاریخ بشریت آماده بشیم؛ خودکشی دست جمعی تمام مردم دنیا در یک ساعت خاص!... برام توضیح داد که در طول این هفت سال وضعیت دنیا تا چه اندازه رو به وخامت گذاشته و حالا تمام مردم دنیا آمادگی خودشون رو برای چیزی که شما در بیست سالگی نوشته بودی و من مدتها روش وقت گذاشتم اعلام کردند... پرسیدم: من؟... گفت بله! شما سالها پیش این رو در جایی نوشتی و بعدها یکنفر این رو برای من ترجمه کرد و دیدم ایده خوبیه. سالها برای قانع کردن انسان ها در سرتاسر جهان وقت گذاشتم. بله! همونطور که نوشته بودی اگر خدایی وجود داشته باشه این یک اقدام غافلگیر کننده برای او خواهد بود و میتونه تمام برنامه ها و نقشه هاش رو به هم بریزه. ضمن اینکه امروز بلایی سر زمین اومده و  آدمها به جایی رسیدن که همه به این اقدام و مرگ دسته جمعی خودشون راضی شدند...


دقیقا به خاطر ندارم چه اتفاقات دیگری در این بین افتاد، اما لحظات حضور در اون اتاق رو خوب یادم هست. دو مانیتور بزرگ روی دیوار بود و آقای اشمیت توضیح داد که اینجا مرکز فرماندهی عملیات هست. من و شما اینجا میشینیم و این مانیتورها بهمون نمایش خواهند داد که در اون ساعت خاص چه اتفاقاتی می افته. پرسیدم این اتفاق قرار هست به چه شکل بیفته و برنامه ریزی ها چطور انجام شده؟... پاسخ داد که در ابتدا قرار بود به هرخانواده ای یک اسلحه بدیم تا درست راس ساعتی که اعلام شده، نفر بزرگتر خانواده ابتدا به سر بقیه و بعد به سر خودش شلیک کنه اما از اونجایی که حدس میزدیم شاید بعضی ها دل انجام این کار رو نداشته باشند از یک تکنولوژی دیگه استفاده خواهیم کرد. یک رشته سیم به بدن همه اعضای خانواده وصل میشه و سپس راس اون ساعت دکمه قرمز رنگی که وسط سیم هست توسط یکی از اعضای هر خانواده فشار داده میشه. یک مرگ آنی و بدون درد!... گفتم من خبر ندارم اوضاع دنیا چطور بوده در این سالها اما برام جای سوال داره که چطور همه آدمها این مسئله رو پذیرفتن. پاسخ داد اینطور نبوده که همه پذیرفته باشن. از بین هشت میلیارد نفر جمعیت زمین حدود 90 میلیون نفر با این کار مخالفت کردن... پرسیدم پس تکلیف اونها چی میشه آقای اشمیت؟... پاسخ داد: اونها رو خودمون  پیش از این کشتیم! چون نمیشد اجازه داد که یک جمعیت اقلیت در کار اکثریت اختلال ایجاد کنند!

روز واقعه فرا رسیده بود. من و آقای اشمیت در اون اتاق نشسته بودیم. آقای اشمیت گفت این مانیتور سمت چپ به ما نشون میده که در حال حاضر همه مردم دنیا به فاصله نیم ساعت مونده به خودکشی دست جمعی، همگی در دسته های مختلف و به صورت خانوادگی یا به تنهایی خودشون رو به رشته سیم های کشنده متصل کردن. مانیتور سمت راست به من و شما نشون میده که راس ساعتی که اعلام شده یعنی ساعت 09:09 دقیقه شب به وقت گرینویچ نفس چند نفر از این هفت میلیارد و نهصد میلیون نفر قطع میشه. زمانی که نفس همگی قطع شد و مطمئن شدیم، به فاصله یک دقیقه بعد من و شما هم به واسطه فشار دادن دکمه قرمز رنگی که بین سیم وصل شده به من و شما تعبیه شده به زندگی خودمون پایان میدیم... نگاه کردم و دیدم یک سر سیم به مچ پای من و سر دیگه اش به مچ پای آقای اشمیت متصل هست... در حد فاصل این نیم ساعت آقای اشمیت در حال توضیح دادن راجع به تلاش فراوان دانشمندان برای راه اندازی سیستم خودکشی دست جمعی در طول این چند سال بود. 

بالاخره ساعت دیجیتال 9 و 9 دقیقه شب رو نشون داد. لحظه بسیار پر استرسی بود و نگاه هردومون به مانیتور سمت راست دوخته شده بود. اعداد بالا و بالاتر میرفتن و در نهایت روی رقم صد و پنجاه و دو میلیون و هفتصد و شش ایستادند. با بهت به صورت هم خیره شدیم. فقط نفس های صد و پنجاه میلیون نفر قطع شده بود!... آقای اشمیت سرش رو بین دو دست گرفت و زیر لب زمزمه کرد: میدونستم! میدونستم که ممکنه یه عده ای نارو بزنن. میدونستم اما... صداش رو بلندتر کرد: اما چه کسی فکرش رو میکرد بیش از هفت و نیم میلیارد نفر این نقشه رو پیش خودشون کشیده باشن که سر بزنگاه دکمه رو فشار ندن و دنیا رو صاحب بشن... و ناگهان فریاد زد: دروغگوهای لعنتی! کثافتها... پرسیدم: حالا باید چکار کرد؟... جوابی نداد. انگار که نمی شنید. بعد از دو سه بار تکرار بالاخره گفت: میدونی ما چکار کردیم؟ ما اون 90 میلیون نفری که ابتدا صادقانه با این کار مخالفت کردند رو  با دست خودمون کشتیم و حالا لحظاتی قبل اون صد و پنجاه میلیون نفری رو هم که صادقانه پای حرف و تعهد خودشون ایستادن رو از دست دادیم... نه... من نمیخوام توی دنیایی که دیگه هیچ انسان متعهد و صادقی در اون وجود نداره زندگی کنم.... و بعد با حالتی جنون آمیز فریاد زد: نمیخوام!... و سپس در حالی که نگاهش به نگاه من گره خورده بود دکمه قرمز رنگ رو فشار داد... لحظاتی بعد در حالی که به سمت آسمان ها میرفتم جسم خودم و آقای اشمیت رو دیدم که با چشمانی بسته روی صندلی افتاده بودند...

-----------------------------------------------------------------------------------

پ ن 1: آقای اشمیت! شما رو انسانی بسیار با دانش و در عین حال نادان دیدم! برام جای سواله شمایی که به همراه دانشمندان مختلف این همه وقت صرف تکنولوژی مزخرف خودکشی بدون درد کردید و حتی توانستید آمار لحظه به لحظه رو مانیتورینگ! کنید، چرا سیستمی راه اندازی نکردید که با فشار یک دکمه توسط شما همه مردم دنیا به اتفاق هم ریق رحمت رو سر بکشند؟!

پ ن 2: جناب اشمیت! شما رو انسان بسیار با شخصیت اما بی شعوری یافتم! اون سیم به هردوی ما وصل بود و شما بدون مشورت با من دکمه رو فشار دادید! ! شاید بهتر بود میموندیم و برای گندی که زدیم تدبیری می اندیشیدیم.

پ ن 3: آقای اشمیت! پیش بینی میکنم اگر دفعه بعد به خواب من پا بگذارید دندان های خودتون رو از دست خواهید داد!

پ ن 4: روی سخنم با اون عده ای هست که دکمه رو فشار ندادند! چی با خودتون فکر کردید؟ بر فرض که همه دنیا میمردن و شما با زرنگ بازی زنده میموندی و به خیالت دنیا مال تو میشد. تنهایی چه کاری میخواستی و یا میتونستی بکنی؟... آیا زندگی برای تویی که آلوده به تکنولوژی و زندگی مدرن شدی، بدون کسانی که برق و آب آشامیدنی و بنزین و اینترنت و محصولات خوراکی و برنامه های تلوزیونی و ... تولید میکنند ممکن بود؟ آیا شما تخصصی در خلبانی داشتی که بتونی لااقل پرواز کنی و جاهای مختلف دنیا رو بدون هیچ مزاحمی ببینی؟!... اصلا بر فرض خلبان بودی و میگشتی و میدیدی. اینستاگرامی وجود داشت که بتونی عکسهاش رو بذاری تا چشم بقیه رو در بیاری؟!!

پ ن 5: آقای اشمیت! من و شما به یک چیز فکر نکرده بودیم. اینکه اگر دنیا آفریدگاری داشته باشه در واقع حتی با خودکشی همه ادمها هم رودست نمیخوره چون متاسفانه میتونه ظرف یک ثانیه بعد از خودکشی مردم دنیا، دوباره با قدرتش همه چیز رو به قبل از خودکشی برگردونه و همه رو زنده کنه بدون اینکه مردم توانایی به خاطر آوردن عملیات خودکشی و اینکه چه تصمیمی گرفته بودند رو داشته باشند!

پ ن 6: احساس میکنم آمار انسان های صادق در این خواب غیر واقعی بود. مجموعا حدود دویست میلیون انسان صادق که یا خودکشی کردند یا به علت  مخالفت صادقانه با این طرح به دست عمال جناب اشمیت کشته شدند! حتی به وجود یک چهارم این تعداد در مجموع کل تاریخ بشریت باید شک داشت.

پ ن 7: پاک فراموش کردم که در خواب سوال کنم. جناب اشمیت! شما چطور فارسی رو انقدر سلیس صحبت میکردید؟!