آقای نوستالژی - بهترین شاعر تاریخ ایران: رابعه بلخی!

بهترین شاعر تاریخ ایران: رابعه بلخی!

چهارشنبه 29 دی 1395



دیروز برای دقایق اندکی شاهد بحثی داغ بین یک زن و شوهر تقریبا سن و سال دار و شوخ طبع در رابطه با برتر بودن جنس مذکر یا مونث در امور مختلف بودم! به هرحال اینگونه کل کل ها و بحث های کودکانه در رابطه با برتری یکی از دو جنس نر یا ماده! در رابطه با موضوعات مختلف از قبیل آشپزی، رانندگی و غیره و ذلک همیشه چه از باب مزاح و چه بسیار متعصبانه و جدی برقرار بوده و خواهد بود... بحث بین اونها داشت به زمینه برتری یکی از دو جنس در شعر و ادبیات میکشید که کار من تموم شد و از کنارشون گذشتم...

پس از عبور از کنار اونها داشتم با خودم فکر میکردم صرفا در رابطه با ادبیات، نکته ناامید کننده برای خانمهایی که قصد دارند با همسرشون در رابطه با برتری های جنس مونث بحث کنند این هست که علیرغم شهره بودن خانمها به برخورداری از احساسات جوشان تر و نابتر، همواره معروفترین و بهترین شاعران تاریخ ایران مردها بودند. اما این نباید خانمها رو ناامید کنه!... نکته امیدوار کننده برای خانمها اینکه میتونن در پاسخ به این مورد بگن: ((بله این درسته! چون وجود افسونگر زن و زیبایی های ظاهری او در مقایسه با چهره نخراشیده آقایان، همچنین لطافت روح او و عشق و علاقه ای که زنها در وجود مردها ایجاد کردند باعث خلق این اشعار شده و غیره  و ذلک... )) ... اما متاسفانه به نظر میرسه از این استدلال آبی گرم نمیشه و این هم نباید خانمها رو زیاد امیدوار کنه!... چرا که نکته ناامیدکننده برای خانمها وجود کتابی تحت عنوان ((شاهد بازی در ادبیات فارسی)) نوشته دکتر سیروس شمیسا هست که اثبات میکنه مخاطب خاص اشعار بسیاری از شاعران به نام تاریخ ایران در حقیقت نه یک زن که یک مرد دیگر است! از مولانا گرفته که نوعی عشق فارغ از مسائل جنسی به شمس داشت تا سعدی و حافظ و جامی و ...(این سه نقطه رو میشه با یک لیست بلند بالا پر کرد) به وضوح تمایلات همجنس گرایانه داشته اند . فکر میکنم ادله آقای دکتر به قدر کفایت قانع کننده ست؛ کما اینکه حتی اگر از این کتاب هم بگذریم چه کسی هست که بیت ((گر آن شیرین پسر خونم بریزد....)) از حافظ رو بخونه و متوجه داستان نشه! و یا وقتی وحشی بافقی میفرماید ((ای پسر چند به کام دگرانت بینم؟)) رو بخونه و متوجه نشه که معشوق ایشان یک جنس مذکر بودند و در مورد استاد سخن جناب سعدی هم که اعترافات صریحی توسط خودشون در رابطه با اینگونه اعمال خاک بر سری وجود داره! البته که میشه علما این مورد رو هم مثل کلمه ((شراب)) یکجوری ماست مالی کرده و به معانی عرفانی وصله کنند! (که بعضا زحمت این کار رو هم کشیدند) اما حقیقت این هست که بسیاری از اشعار پر سوز و گداز شاعران بزرگ قرون گذشته در وصف دوری و هجران یک مرد یا پسر بچه سروده شده! ... اما به هر حال باز هم خانمها نباید ناامید بشوند!... مجددا نکته امیدوار کننده برای اونها این هست که میتونن در مقام پاسخ بگن ((اعمال محدودیت های اجتماعی فرصت ابراز وجود رو به خانمها نمیداده وگرنه شک نکنید که طبع شاعرانه و استعداد خانمها اگر سرکوب نمیشد امروز بزرگترین شاعران تاریخ ایران خانمها بودند))... اما متاسفانه این هم نباید چندان خانمها رو امیدوار کنه!... مجددا نکته ناامید کننده برای خانمها اینکه همسرشون میتونه در پاسخ بگه: ((اتفاقا شعر تنها عرصه ای بوده که به واسطه نیاز به امکانات اندک، ورود به اون برای خانمها میتونسته آسانتر از ورود به عرصه های دیگر بوده باشه و گذشته از این همونطور که شاعرانی مثل مه ستی گنجوی، رابعه بلخی و ...  در آن زمان وجود داشتند پس حتما خانمهای دیگر هم میتوانستند با تلاش خود پا به عالم شعر بگذارند))... اما هرگز نباید تسلیم شد و حتی این مورد هم نباید باعث ناامیدی خانمها بشه!... نکته امیدوار کننده برای خانمها اینکه  اونها میتونن برای خاتمه دادن و پیروزی در این بحث مهریه خودشون رو به اجرا بگذارند!! و وقتی این کار رو کردند از همسرشون بخوان که حالا برترین شاعران تاریخ ایران رو به ترتیب نام ببره!... پاسخی که اونها در این لحظه میگیرند به احتمال قریب به یقین این خواهد بود: 1_ رابعه بلخی 2_ مه ستی گنجوی 3_ ملک تاج خاتون 4_ بیجه منجمه 5_ سعدی شیرازی!! ... و بدین شکل بحث با برتری اونها به پایان خواهد رسید!